در دنیای سوررئالِ کتاب «کافکا در کرانه»، کاراکترها ممکن است هم رویدادها و رویارویی های عجیب، و هم تجربیات درونی و رفتارهای خود را نتوانند به خوبی درک کنند. برخی شخصیت ها، به‌خصوص «کافکا»، احساس می کنند که دنیا و آینده‌ی خودشان تحت سلطه‌ی پیشگویی های گریزناپذیر قرار دارد. برخی دیگر نیز احساس می کنند که سرنوشت‌شان، به انجام رساندن مأموریتی خاص، یا تجربه‌ی عشق، یا مردن در لحظاتی مشخص است.

تقدیر چه وجود داشته باشد و چه نه، باور به تقدیر باعث می شود کاراکترها در رمان به گونه‌ای رفتار کنند که واقعی بودن یا نبودنِ تقدیر به مسئله‌ای حاشیه‌ای تبدیل شود، چون آن ها درنهایت با رفتارهایشان، پیشگویی های فرضیِ خود را به واقعیت تبدیل می کنند. به این صورت «موراکامی» نشان می دهد باور به تقدیر، همان چیزی است که تقدیر را به واقعیت تبدیل می کند.